Na zondag 29 mei jl. is het zeker: Nederland heeft de leukste competitie van Europa! In een doldwaze wedstrijd in de Euroborg pakte ADO na de misser van Matavz het toegangsbewijs voor de Europa League. De Hagenezen, drie jaar geleden nog eerstedivisionisten, maakten er een heerlijke middag van door met veel hoogmoed te starten aan de tweede helft. Daardoor gaven ze Groningen het gevoel dat er wat te halen viel. Geholpen door twee missers van Coutinho en de magistrale Tadic hadden de mannen van Pieter Huistra lang zicht op het Wonder van het Noorden. Dat uitgerekend uitblinker Matavz de bal tegen de kruising joeg en daarmee het lot van de Groningers bezegelde, maakte het drama compleet. In uitzinnige vreugde dansten Verhoek en z’n maatje Immers op hun laatste benen over het veld op zoek naar hun fans.
Het toetje van een spectaculair voetbalseizoen smaakte heerlijk. De afgelopen editie was zeer vermakelijk: hoogspanning tot op de laatste dag, wedstrijden verliepen onvoorspelbaar en de apotheose in de laatste speelronde was groots en meeslepend. De analisten zochten in hun wekelijkse borrelpraat naar de juiste woorden om de eredivisie te kwalificeren: zelden goed maar o zo leuk! En daar is het allemaal om begonnen. Brood en spelen maakt het volk tevreden. Zo ook in de Nederlandse voetbalwereld. Wekelijks stromen de stadions vol en het spelletje leeft als nooit tevoren hoewel de beste spelers in de grote Europese competities voetballen.
Is het dan zo slecht gesteld met de voetbalkwaliteit in Nederland? Als je het afzet tegen de geweldenaren van Barça en het niveau van de Premier League is het antwoord niet zo moeilijk. Fair is anders en dan lijken de verrichtingen van de Nederlandse clubs in Europa tijdens het afgelopen seizoen een betere graadmeter. Daaruit mag toch worden opgemaakt dat het helemaal niet zo slecht is gesteld: drie clubs overwinterden in Europa, Twente deed het als debutant heel aardig in de Champions League en FC Utrecht speelde geweldige wedstrijden tegen Napoli en Celtic. Dat de Nederlandse clubs in de Champions League geen rol van betekenis spelen, is geen alarmerend feit. Al jaren dient Nederland als kraamkamer voor de grote competities en dat zal de komende jaren niet anders zijn.
Waar iedereen zich wel terecht zorgen over maakt is dat grote talenten steeds jonger verkassen naar het buitenland. Van Aanholt, Castaignos en Bruma zijn de meest sprekende voorbeelden. Of het nou allemaal zo goed is voor de persoonlijke en sportieve ontwikkeling van die gasten is de vraag. Zo’n Castaignos had de komende twee seizoen zomaar kunnen uitgroeien tot een grote speler in Rotterdam waarna de internationale voetbalwereld aan zijn voeten zou liggen. Nu wacht een onzekere periode in Milaan waar dit talent waarschijnlijk ten onder gaat in de concurrentieslag. Met wat speelminuten hier en een verhuurperiode daar raakt de top verder dan ooit uit beeld. Kijk naar de ontwikkeling van Drenthe, Van Aanholt en Bruma. Waarom niet een paar jaar rijpen in de eredivisie, de plaatselijke top ontgroeien om vervolgens als mid-twintiger Europa in te trekken? Grote spelers die zowel sportief als mentaal in balans zijn snappen dat. Ibi Affelay bewandelde wel het juiste pad. Eerst het niveau PSV ontstijgen om zich vervolgens op te laten nemen in de geoliede voetbalmachine van Guardiola en daar vriend en vijand te verbazen met zijn grote voetbalkwaliteiten.
De toekomst van het Nederlands clubvoetbal is zo slecht nog niet. De traditionele vaderlandse top heeft de afgelopen jaren mee willen doen met de grote jongens in Europa. Om er pijnlijk achter te komen dat dat onbegonnen werk is. PSV zit nu met de gebakken peren. De Eindhovense leiding kan uit financiële nood Rutten na twee teleurstellende seizoenen niet de laan uitsturen. Technisch directeur Marcel Brands hoopt snel af te komen van veel te dure modale buitenlandse krachten als Rodriguez, Isaksson en Manolev zodat de club van de grond af aan weer kan worden opgebouwd. Geholpen door een trainerswissel en een onverwachte titel is Ajax al een stukje verder. Er kan zomaar weer iets mooi gaan groeien in de Arena. Feijenoord lijkt het ergste achter de rug te hebben maar is nog mijlenver verwijderd van de beoogde top 3. Twente en in mindere mate AZ weten zich wel staande te houden en daarachter is het dringen geblazen met potentiële subtoppers als FC Groningen, Heerenveen en FC Utrecht. De editie 2011/2012 belooft opnieuw vuurwerk op te leveren. Met ook het EK in het vooruitzicht zijn alle ingrediënten voor een prachtig Nederlands voetbaljaar voorradig!
