WELKOM THUIS, LEO


Niet meer dan een voetnoot in het dagelijkse sportkatern. Leonardo Vitor Santiago is genaturaliseerd tot Nederlander. Echt waar. De kleine sambavoetballer, opgegroeid in een Braziliaanse achterbuurt en opgeleid bij Feyenoord, is terug op de Nederlandse voetbalvelden. Met een Nederlands paspoort. Hoe groot kan het verlangen naar de bal zijn. Ricardo Moniz, trainer bij het bescheiden FC Eindhoven, pikt de inmiddels 34-jarige Leonardo op. Na omzwervingen door Oostenrijk, Hongarije, Duitsland en Australië is het genoeg geweest. Leo wil naar huis en dat is voor hem Nederland in plaats van de stranden aan de Copacabana in Rio.
Succesvol is Leo amper buiten de Nederlandse grenzen. Talloze zware blessures houden hem langere periodes buiten de lijnen. Leo komt zelden tot het niveau dat hem zelfs in Amsterdam redelijk geliefd maakt tijdens zijn voetbalperiode bij Ajax. Voetballiefhebbers hebben een zwak voor Leonardo. Zijn individuele dribbelacties zijn kunst. Zijn snelheid aan de bal is magistraal. En natuurlijk doet die hondenblik in zijn ogen als hem onrecht wordt aangedaan iedereen smelten. Deze jongen is lief en onschuldig in iedere vezel van zijn lichaam. Zou je zeggen. Helaas heeft Leo ook een donkere kant. Gratis en voor niets meegekregen tijdens zijn jonge jaren in Jacerézinho, de wijk in Rio de Janeiro waar ook Romário opgroeide. Overleven is daar het credo met al het kwaad wat daarbij hoort. Meesterscout Piet de Visser pikt hem op en brengt de kleine Leo naar Rotterdam. Daar weten ze niet wat ze zien. Een rasvoetballer. En onhandelbaar. NAC Breda omarmt hem maar ook daar kennen ze de onhebbelijkheden van de kleine Braziliaan.

De enige in de voetballerij die echt vat op Leonardo krijgt is Ricardo Moniz. Dat blijkt in Oostenrijk bij RB Salzburg. In het seizoen 2011-2012 wordt Moniz als trainer in Salzburg met zijn club landskampioen en bekerwinnaar.  Daarmee pakt Red Bull Salzburg voor het eerst in haar geschiedenis de dubbel. Leonardo speelt er een van zijn beste seizoenen totdat Moniz plotseling vertrekt. Bij het Hongaarse Ferencvárosi komen de twee weer samen. Weer klikt het en speelt Leonardo bevrijd. Na een afschuwelijke tackle op de benen van Leonardo stopt zijn actieve voetbalcarrière abrupt. Op zijn Facebookpagina schrijft hij: "Het was een trieste dag vandaag, de slechtste dag van mijn loopbaan. Alleen omdat er mensen in het veld zijn die niet van getalenteerde spelers houden. Een van deze mensen heeft een einde aan mijn carrière gemaakt." Voor de zoveelste keer volgt de lange lijdensweg van revalidatie. Opnieuw richt de kleine Braziliaan zich op maar echt terug op niveau komt hij niet meer.

Dan duikt Leonardo ineens op bij het Jan Louwerstadion in Eindhoven. De kleine dribbelaar oogt fit en krijgt de mensen van FC Eindhoven enthousiast. De aanwezigheid van Leo’s voetbalvader Moniz doet de rest. Leo voelt zich thuis en wil Nederlander worden om een klein contractje te verdienen. Op 17 maart is het zover. In een troosteloze ambiance bij Jong FC Utrecht-FC Eindhoven maakt Leonardo direct na de thee zijn opwachting.  Hij loopt er wat onbegrepen bij maar geniet van elke seconde. Zijn ploegmaten bakken er niks van en FC Eindhoven verliest kansloos. Leo is terug met een assist en geniet van de belangstelling. Dankzij Ricardo Moniz maar vooral dankzij de geweldige voetballiefhebber in Leonardo kunnen we de komende weken genieten van de kleine Braziliaanse balkunstenaar.

Maandag 17 april staat omcirkeld in mijn agenda. NAC-FC Eindhoven. Voor aanvang zal ik mijn handen stuk klappen voor Leonardo. Tot die dag bid ik dagelijks op m’n blote knieën dat die kleine heel blijft.

Door: De Kenner
Maart 2017

Verkort verschenen op Hard gras
 


 

Bookmark and Share

Plaats een reactie

home | contact | colofon

MEER COLUMNS