STOCKHOLMSYNDROOM


Zijn handen rusten op de reling van de Vasabron, een oude boogbrug over de Norrström. Uitkijkend over het water snuift hij de frisse avondlucht op. Eind mei kan het nog flink koud zijn in Stockholm.
Stockholm. José Mourinho zucht eens diep. Het is toch een beetje het Giethoorn van Europa. Een Portugees die zich thuisvoelt in wereldsteden als Madrid, Milaan en Londen loopt niet zomaar warm voor het Venetië van het Noorden. Eigenlijk wil hij hier helemaal niet zijn. Hij is de verkeerde man op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd. Een anachronisme in hoogsteigen persoon. Over ruim een week in Cardiff, de finale van de Champions League. Dát is zijn podium. Een kampioenenmaker van zijn statuur haalt zijn neus op voor de nummer twee van een voetbalontwikkelingsland.

Wat Mourinho betreft hoeft deze finale niet gespeeld te worden, want Ajax hoort niet in de Europa League thuis. Eigenlijk vindt hij ook dat Manchester United gewoon Champions League moet spelen. Niet omdat ze kampioen zijn geworden, maar omdat hij, José Mário dos Santos Mourinho Félix, er trainer is. Terwijl er een koude rilling over zijn rug loopt, zet hij zijn kraag omhoog en sjokt verder, de knusse steegjes van het oude centrum in. The Special One heeft geen oog voor het fraaie stadsdecor. Hij vraagt zich af waarom de bal rond is.

Door: Arjen Pijfers
Mei 2017
 
 

Bookmark and Share

Plaats een reactie

home | contact | colofon

MEER COLUMNS