Ook de resultaten van de laatste 20 jaar op de grote toernooien geven weinig aanleiding tot optimisme. Slechts het WK van 1998 was voor Oranje een doorslaand succes, ware het niet dat door botte pech de halve finale het eindstation was. Als we de vergelijking trekken met de spelers van toen dan is het onbegrijpelijk dat de publieke opinie zo soepel neigt naar een goed resultaat in Zuid-Afrika. Dat het Oranjelegioen nu al de polonaise loopt, getuigt van het ontbreken van elke realiteitszin. De 2-1 zege tegen de Mexicanen was een mooie opmaat, na de veegpartij tegen Ghana was de Kuip in alle staten. In dit soort vaderlandseuforie gedijt beroepsmeewaaier Jack van Gelder als de beste. Niets zal deze Amsterdammer eraan gelegen laten liggen om de mannen Van Marwijk te doen geloven in een wonder. Op zich is daar niets mis mee, maar ik hoor liever zuurpruimen als Jan Mulder en Hugo Borst tegen elkaar opbieden over de zwakke punten van Oranje om de boel een beetje scherp te houden.
Dat Oranje een aardig voetballend elftal heeft staat buiten kijf. Echter, de achterste linie is veel te matig om overeind te blijven tegen topteams die op het WK ons pad kruisen. Het is niet voor niks dat Sneijder excelleert in een ploeg waar negen man als waterdrager willen dienen die ook nog eens het fysiek hebben van een waterbuffel. Heeft Oranje dan geen enkele kans om ver te komen tijdens het komende WK? Zeker, maar wel met de nodige mitsen en maren. De Big Four moet tenminste worden uitgebreid to de Big Nine om serieus te worden genomen en de zwakke schakels van het elftal te neutraliseren. De achilleshiel van dit Nederlands elftal zit achterin. Veel zal afhangen van wat het middenveld De Jong en Van Bommel zichzelf moeten overtreffen en zo gedisciplineerd en beheerst mogelijk moeten spelen om de tegenstander vroegtijdig op te vangen. Daarnaast zal Oranje elke wedstrijd veel in balbezit moeten zijn om de gevreesde aanvalslinie aan het werk te kunnen zetten. Door druk te zetten kan de tegenstander ver van het eigen doel worden gehouden. Bovendien is het te hopen dat van Persie net zo ‘cool’ en scherp is als in het eerste half uur tegen de Mexicanen.
Een belangrijke schakel in het mogelijke succes is Bert van Marwijk. Deze trainer is in staat de juiste randvoorwaarden te creëren waardoor hij een elftal beter kan laten presteren. Bovendien raakt Bert niet in de war van het mediacircus en laat hij zich niet afleiden door het dagelijkse gezuig van Bert Maalderink. De trainer durft ook keuzes te maken door Afellay nadrukkelijk naar voren te schuiven als de sleutel op de linkerflank en Robben te laten starten op rechts waardoor de populaire Kuijt wellicht aan het begin van het toernooi de bank warm mag houden naast de getergde Van der Vaart die een basisplaats lijkt te kunnen vergeten.
Het overspannen verwachtingspatroon is louter gebaseerd op hoop en toeval. Bij het Oranjelegioen dringt dit niet of nauwelijks door. Dat zal na de zeges in de poule op de kleine landen reeds pijn in alle lichaamsdelen voelen van het feestgedruis en nauwelijks meer voor rede vatbaar zijn als de Brazilianen wachten in de kwartfinales. Zelf zal ik pas in alle staten zijn als Oranje met het nodige geluk, kunst- en vliegwerk en een beslissende uithaal van kabouter Wesley de verliezend finalist van vier jaar geleden naar huis schiet!
Door: De Kenner
Mei 2010 | 
