METAMORFOSE


Hugo gaf de voorzet, Johan kopte hem binnen. Tot drie keer toe zelfs. Alsof een doelpunt uit het boekje pas bij de derde keer telt. Na vijftig jaar in de voetballerij zijn de scherpe kantjes er nog niet vanaf bij Johan Derksen. Op maandag opende hij het Marokkanen-debat in Voetbal Inside. De volgende dag zat hij bij Pauw aan tafel en op vrijdag deed hij er op RTL 7 nog een schepje bovenop. Vooral bij Pauw trok Derksen alle registers open. Niet zonder succes. Zelfs minister Schippers en premier Rutte mengden zich in de discussie. Het wachten is nog op Kamervragen.
Natuurlijk wil Johan Derksen niet voor racist worden uitgemaakt. Wegzetten in de Wilders-hoek mogen we hem al evenmin. Juist door de inhoudelijke discussie bij Pauw uit de weg te gaan, had zijn opruiende betoog een hoog PVV-gehalte. Derksen acteerde als in zijn beste jaren bij Cambuur en Veendam. Borst vooruit, matje in de nek. Hij ging er met gestrekt been in, vol op de man. Farid Azarkan, voorzitter van het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders, noemde hij een babbelziek, op publiciteit belust mannetje en een hoogst irritante man. Babbelziek… Het klonk op zijn minst een tikje aanmatigend uit de mond van de spraakmanisch uitbehandelde beroepsprovocateur.

Ooit was Johan Derksen de best ingevoerde voetbaljournalist van Nederland. Uitstekend geïnformeerd, messcherp formulerend en met een onuitputtelijk netwerk. Zijn nietsontziende column Sans Rancune werd door vriend en vijand gevreesd. De voetbalautoriteit Derksen is in de loop der jaren veranderd in een megalomane mediaman die plat volksvermaak en schijtlolligheid verkiest boven integer journalistiek vakmanschap. Alles draait om de kijkcijfers en amusementswaarde. Daarvoor veegt hij graag de vloer aan met onze Marokkaanse medemens. Ook voor een gemankeerde linksback is het makkelijk scoren over de rug van minderheden.

Met zijn geringe inhoudelijke diepgang miste Derksen een kans voor open doel. Want natuurlijk heeft hij een punt. De weeffouten in onze multiculturele samenleving komen juist in de voetballerij nadrukkelijk aan de oppervlakte. De grasmat is eerder het podium van complete stammenoorlogen dan van morele superioriteit. Het vergt onmiskenbaar moed om zoiets bespreekbaar te maken. Lef kunnen we Johan Derksen beslist niet ontzeggen. Helaas wint zijn scoringsdrift het tegenwoordig van de zendingsdrang. De televisiecamera’s van Pauw legden zijn vergordonisering genadeloos vast.

Door: Arjen Pijfers
April 2016

Ook verschenen op Voetblah
   

Bookmark and Share

Plaats een reactie

home | contact | colofon

MEER COLUMNS