LINKE LOETJE


Louis is boos. Heel boos. Op alles en iedereen, maar vooral op de media die hem onheus bejegenen. Na de benauwde overwinning op Vitesse stak hij een monoloog van ruim twintig minuten af. De NOS en RTL hadden Van Gaal en het bestuur vernederd door te stellen dat zijn toekomst bij AZ aan een zijden draadje hangt. Dat hadden zijn vrienden van de pers niet goed begrepen. Volgens Van Gaal hangt de selectie juist bij hem aan een zijden draad. De spelers moeten laten zien dat ze een trainer als hij waardig zijn. Voor minder heiligverklaring komt Saint Louis zijn bed niet uit.

“Amigos de la prensa, yo me voy. Felicidades”. Vrij vertaald: “Vrienden van de pers, ik stap op. Gefeliciteerd”. Met die woorden legde Van Gaal de Spaanse pers het zwijgen op toen zijn laatste uur bij Barcelona had geslagen. Ook bij zijn afscheid als bondscoach nam hij de gelegenheid te baat om uitvoerig zijn straatje schoon te vegen. Het is een steeds terugkerend verschijnsel: Van Gaal die bij sportieve rampspoed alles en iedereen de schuld geeft. Spelers deugen niet, de media deugen niet, alleen Van Gaal zelf deugt. Hem valt niets te verwijten. Het is een retorisch perpetuum mobile. Stuitend en vermakelijk tegelijk.

In zijn streven naar het allerhoogste eist Louis van Gaal het uiterste van zichzelf en van anderen. In die kadaverdiscipline draaft hij wel eens door. Hij kan alleen optrekken met mensen die hem in zijn doctrine onvoorwaardelijk volgen. Die zich uit de naad willen werken om elke dag een stukje beter te worden. Dat werkt bij jonge, leergierige spelers die nog een wereld te winnen hebben. Maar het werkt niet altijd en overal zoals eerder al bleek in Barcelona en bij Oranje.

Dit seizoen moest de kroon op zijn werk in de Kop van Noord-Holland worden. Het pakte anders uit. AZ was voor de winterstop al praktisch uitgeschakeld voor de landstitel. Er is maar een man verantwoordelijk voor de tegenvallende resultaten en dat is Louis van Gaal. De miljoenen die AZ uittrok voor zijn aankopen Ari, Pellè en El Hamdaoui bleken geen garantie voor succes. Tegen Vitesse waren Pellè en invaller Ari volstrekt onzichtbaar. El Hamdaoui zat op de bank. Daagse erna scoorde de afgedankte Danny Koevermans voor PSV het belangrijke uitdoelpunt tegen Fiorentina in de halve finale van de UEFA Cup.

De feiten liegen er niet om. Wie ruim dertig miljoen investeert in een elftal dat figureert in het rechterrijtje moet niet te hoog van de toren willen blazen. Dan trek je geen grote broek aan als je met hangen en wurgen van het armetierige Vitesse wint. Een nederig zwijgen is dan het enige dat past. Van Gaal is niet alleen zijn grip op de spelersgroep kwijt, maar bovenal mist hij grip op zichzelf. Mannen als Scheringa, Brands en Gerbrands zouden hem op zijn plaats moeten wijzen. In het belang van AZ. Hun AZ. Zijn AZ. Van Gaal is echter groter dan de club. In de schaduw van deze zelfbenoemde voetbalgod verschrompelen respectabele directieleden tot dociele jaknikkers.

Als geen ander beseft Van Gaal dat het spoor in Alkmaar doodloopt. Louis regisseert zijn eigen afscheid. Hij bepaalt zelf wanneer hij de pijp aan Maarten (Fontein) geeft. We gaan boeiende tijden tegemoet, want de Alkmaarse zwanenzang van Louis van Gaal zal beslist niet onopgemerkt voorbij gaan. Ter meerdere eer en glorie van hemzelf zullen de wekelijkse persconferenties weer kostelijke televisie opleveren.

Louis is klaar met Nederland. Nederland is ook klaar met Louis. Zijn toekomst ligt in het buitenland. Misschien wel bij een mooie club in de Premier League. Ook daar zal zijn rechtlijnige benadering vroeg of laat op weerstand stuiten. Gelukkig gaat de taal hem makkelijk af: “My friends of the press, I quit. Congratulations”.

Door: Simon Pion
April 2008

Bookmark and Share

Plaats een reactie

home | contact | colofon
© Cookie Productions

MEER COLUMNS