Natuurlijk kan Oranje zich in aanvallend opzicht meten met de wereldtop. Met Sneijder, Van der Vaart, Robben, Van Persie en Kuijt zit bondscoach Van Marwijk ruim in zijn offensieve mogelijkheden. Tel daarbij op dat de internationale doorbraak van Huntelaar aanstaande is zodat er op het scorende vermogen van Nederland geen maat staat. Voor een toptalent als Afellay is geen plaats in de basis en een veelgeprezen vedette als Seedorf zit niet eens bij de selectie. De winnaar van vier Champions League-finales mag al blij zijn als hij op nieuwjaarsdag van de partij is tegen de Koninklijke HFC.
Ondanks de aanvallende potentie is Oranje op het wereldtoneel een brekebeentje. De kracht van de toonaangevende voetballanden zit achterin. Op het hoogste internationale podium bepalen niet de aanvallers maar de verdedigers het verschil. Precies daar ligt de zwakte van Nederland. Met de ideale schoonzonen Ooijer, Mathijsen en Heitinga win je geen oorlog. Bovendien heeft Nederland een nijpend keepersprobleem. Jarenlang hield Edwin van der Sar zowat in zijn eentje de schijn van defensieve onschendbaarheid hoog, maar de recordinternational heeft zijn opvolgers met een zware erfenis opgezadeld. Maarten Stekelenburg kwakkelt met zijn vorm, veteraan Timmer vertoont slijtageverschijnselen en Velthuizen, Vermeer en Vorm zijn nog niet klaar voor het grote werk. Geen wonder dat bondscoach Van Marwijk tegen beter weten in toch weer aanklopte in Manchester.
In de herfst van zijn carrière is Van der Sar bezig aan een lange, zwoele Indian Summer. Nog geen grammetje vet aan het pezige lijf en met nog dezelfde grenzeloze ambitie als tijdens zijn eerste jeugdtoernooitje bij Foreholte. Dankzij hem won Manchester United in 2008 de Champions League. Het IJskonijn stopte de beslissende strafschop van Anelka. Van der Sar liet zich ontvallen dat het zijn Hans van Breukelen-moment was. Een opmerkelijke ontboezeming, want met zijn statuur en kwaliteiten staat Van der Sar minimaal op gelijke hoogte met De Breuk die nog wel eens een graspolletje over het hoofd zag. Het tekent de eerzucht van de recordinternational dat hij de reputatie van een minder getalenteerde collega in herinnering riep. Van Breukelen had nog zo’n gedenkwaardig moment. Met Oranje werd hij in 1988 Europees kampioen. Het was het grootse internationale succes dat Nederland ooit boekte.
Na het EK van 2008 zette Edwin van der Sar een punt achter zijn interlandcarrière. Het was mooi geweest. De kroon op zijn imposante loopbaan bleef uit. Op het WK in Zuid-Afrika is het een kwestie van nieuwe ronde, nieuwe kansen. Reken maar dat het straks weer gaat kriebelen bij de geboren Voorhouter. Waarom zou hij een rentree nog langer uitsluiten als de nood onder de lat zo hoog is? De loutering van een groot toernooi is goud waard voor de jongere garde, maar op een WK gaat het om de knikkers. Bondscoach Van Marwijk wil prijzen winnen en Edwin van der Sar ook. Een mooiere symbiose in de Afrikaanse savanne is nauwelijks denkbaar. Vol overgave zal de keeper nog één keer alles uit zijn tenen halen voor zijn ultieme droom. Wie gunt hem dat niet? Ruim baan voor het alles overtreffende Van der Sar-moment.
Door: Simon Pion
Maart 2009 | 
